کودکان ازچه سني بايد دراتاق خودشان بخوابند؟

مهلا طباطبايي زاده – همه ما وابستگي هايي که نوزاد به مادر دارد رامي دانيم گاهي اين وابستگي از حد مي گذرد و باعث مي شود کودکان بيش از حد در حريم پدر و مادر باشند. اينکه کودک بيشتر وقت خود را در اتاق پدر و مادر صرف کند باعث دور شدن پدر و مادر مي شود و زمينه هاي اختلاف آنها را به وجود مي آورد. از اين رو روانشناسان جداخوابيدن کودک از پدر رو مادر را بسيار ضروري مي دانند. از مسائل مهمي که ذهن بيشتر والدين جوان را مشغول مي کند، اين است که بايد فرزندشان را در اتاق خودشان بخوابانند يا اينکه او را از همان ابتدا به خوابيدن در اتاقش عادت دهند. بسياري از والدين نگران اين موضوع هستند که مبادا کودکشان به علت تنها خوابيدن در اتاقش دچار مشکلاتي از قبيل ترس و اضطراب بشود براي اين منظور تا مدت ها اجازه مي دهند فرزندشان در کنار آنها بخوابد. به همين منظور روزنامه سيستان و بلوچستان با روان شناس باليني به گفتگو مي پردازد.

 
از بدو تولد تا چه سني؟
کارشناس و روانشناس باليني با اشاره به اين که نوزاد در بدو تولد نيازهاي بسياري دارد که به طور ويژه اي مادر مسئوليت نيازها باشد. تعويض به موقع و رفع گرسنگي نوزاد توسط مادر از بارزترين دلايل حضور نوزاد در نزديک ترين مکان به مادر است . از طرف ديگر نوع تنفس نوزاد و چگونگي خوابيدن او و بسياري از مسائل ديگر هستند که نيازمند دقت و رسيدگي مي باشند.پس با اين حساب طبيعي است که نوزادي که تازه متولد شده تا چند ماه پس از تولدش در نزديک ترين مکان به مادر و يا به بيان ديگر در اتاق پدر و مادر حضور داشته باشد. مرز نوزادي تا هنگامي است که او بتواند واکنش هاي اطرافيان را به خوبي متوجه شده و تا حدي بتواند با توان خودش بنشيند يا چهار دست و پا حرکت کند. پس از اين زمان مي توان کودک را به اتاق ديگري منتقل کرد و هر چند ساعت يکبار به منظور سرکشي و بررسي حالات و شرايط به او سر زد .

سنين يک سالگي تا دوسال بهترين زماني است که مي توان کودک را از اتاق پدر و مادر خارج و با اتاق مختص به خود آشنا کرد. در اين سنين کودک به حدي رشد يافته که بتواند خوب بخوابد و هنگام گرسنگي تحمل کافي داشته باشد تا مادر به او برسد و از طرف ديگر هنوز وابسته به محيط پدر و مادر نشده و ترس از تنهايي و … برايش مفهومي ندارد و بسيار راحت با محيط جديدش مانوس خواهد شد بي آن که پدر و مادر براي عادت دادن او به محيط جديد متحمل دردسري بشوند !

 
راه هايي براي جدا کردن محل خواب کودکان بالاي سه سال
بزي اظهار کرد:بسياري از والدين را ديده ام که فرزندان شان را تا سنين بالاتر از 3سال هنوز در اتاق شخصي خود نگهداري مي کنند و مدام از سختي هاي جدا کردن اتاق فرزندشان گله و شکايت مي کنند.طبيعي است که وقتي کودک با محيطي انس بگيرد و مفهوم ترس و تاريک و … را متوجه شود به سختي مي شود او را به اتاقي فرستاد که در آن تنها باشد و تنها بخوابد.کودکان بالاي سه سال معمولاً در برابر جدا شدن جاي خواب شان از کنار والدين واکنش هاي طولاني مدت نشان مي دهند و به يکباره نمي شود جاي آن ها را از اتاق والدين جدا ساخت.وي راهکارهايي درخصوص راه هاي جدا کردن اتاق خواب کودک خطاب به والدين گفت: در طي روز به همراه کودک در اتاق او بنشينيد و سعي کنيد تمام قسمت هاي اتاق را به او نشان دهيد و با او در اتاق بازي کنيد. اگر اتاق کودک کمد ديواري يا قسمت هاي ناشناخته اي دارد، آن ها را به کودک نشان داده و سعي کنيد علاقه اي بين کودک و اتاق شخصي اش برقرار کنيد.همچنين بيان کرد: در طول روز براي بازي کردن فرزندتان را به اتاق خودش هدايت کنيد و به او بگوييد که در همان اتاق مي تواند بازي کند و نبايد وسايل بازي اش را به خارج از اتاق بياورد . در ميان بازي و هنگامي که کودک خسته مي شود او را در همان اتاق بخوابانيد و در کنارش تا کامل به خواب رود .

توجه داشته باشيد که اتاق کودک هرگز نبايد تاريک و بدون نور باشد تا او بتواند به راحتي و بدون ترس به اتاق شخصي اش علاقه مند شده و آنجا را بپذيرد.وي باتاکيد بر اينکه براي انتقال کودک از اتاق شما به اتاق خودش هرگز از کلمات و عبارات امري مانند: بايد به آنجا بروي و … استفاده نکنيد ، مي گفت :کمي تحمل داشته باشيد و با زبان رفتار او را قانع به حضور در اتاق خودش نماييد.چند شب وقتي که کودک در اتاق شما و در کنار شما مي خوابد سعي کنيد به صورت هدفمند آسايش او را از بين ببريد.

به عنوان مثال:اگر کودک بر روي تخت شما ( والدين خود ) مي خوابد، مي توانيد خود را به خواب زده و جاي خواب او را تنگ کنيد. در اين هنگام اگر با اعتراض کودک مبني بر تنگ بودن جاي خوابش مواجه شديد مي توانيد با خونسردي به او بگوييد که يک تخت خالي در اتاقش منتظر اوست و او خودش اين جاي تنگ را انتخاب کرده است!

 
بهانه گيري هاي گاه و بيگاه براي حضور در کنار والدين
بزي ادامه داد : گاهي ممکن است کودک با اينکه به اتاق خود انس گرفته و جدا از پدر و مادر مي خوابد اما بعضي از شب ها نا آرامي کند و بخواهد که در کنار والدين بخوابد. اين رفتار تا سن 8 سالگي مي تواند طبيعي باشد. در اين مواقع پدر و مادر بايد با قرار دادن قانون و قاعده او را در اتاق خود بپذيرند و از سويي دقت داشته باشند تا اين بي قراري ها به هرهفته و هر شب تکرار پيدا نکند. به عنوان مثال اگر در ماه دو شب کودک نا آرامي کند و به هر دليلي بخواهد در کنار پدر و مادر باشد، آن ها مي توانند با گفتن اين عبارات که: اتاق ما به زيبايي و راحتي اتاق تو نيست / ما صبح ها زود بيدار مي شويم و تو نمي تواني راحت بخوابي و … او را مجاب کنند که همين يکبار مي تواند در جاي ديگري غير از اتاق خودش بخوابد.اگر درخواست هاي کودک مبني بر خوابيدن در کنار والدين بصورت مکرر و پشت سر هم تکرار شود؛ قطعاً حاکي از علتي است که کودک را نا آرام ساخته. اين عوامل مي تواند انوع ترس ها مانند ترس از تنهايي و ترس از تاريکي و … باشد.

 
سخن پاياني :
وي به والدين توصيه مي کند تماشاي برخي از برنامه ها و فيلم هايي که براي سن کودکان تعريف نشده است باعث مي شود که آن ها در هنگام خواب شبانه دچار نگراني و پريشاني شوند از اين رو لازم است والدين دقت داشته باشند تا فرزندان آن چه را که مناسب با سن و شرايط روحي شان نيست را تماشا نکنند.در نظر داشته باشيد که جداسازي محل خواب کودکان يک نياز دو طرفه است هم براي والدين و هم براي کودک! به همين دليل لازم است تا والدين توجه کافي داشته باشند تا محل خواب کودک خود را از سن زيرسه سال جدا کنند.

 

منبع خبری: خراسان

یک نظر

  1. مرسی ازاطلاعات مفید تان

نظر بدهید

آدرس ایمیلتان منتشر نمیشودگزینه های الزامی ستاره دار شده اند *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

رفتن به بالا